زمانیکه شما می‌خواهید حافظه داخلی، حافظه خارجی، فلش‌مموری یا کارت حافظه جانبی خود را فرمت نمایید ویندوز سه گزینه NTFS ،FAT32 و exFAT را به عنوان حق انتخاب در اختیار شما قرار می‌دهد.صفحه تنظیمات حاوی این گزینه‌ها هیچ توضیحی در مورد تفاوت این موارد به شما نشان نداده و صرفا به شما حق گزینش آنها را خواهد داد. ما می خواهیم تفاوت این موارد را برایتان آشکار سازیم.

فرمت FAT32 یکی از قدیمی‌ترین فایل‌های سیستمی بوده که بیشتر به فلش‌مموری‌ها و سایر درایوهای اکسترنال نسبت داده میشد. سیستم‌عامل ویندوز از فرمت NTFS برای درایوهای سیستمی خود استفاده می‌کند، و این فرمت معمولا برای سایر درایوهای داخلی و سیستمی یک مورد مطلوب محسوب می‌شود.

exFAT، یک جایگزین مدرن و امروزی به جای فرمت FAT32 محسوب شده و بیشتر درایوها این فرمت را بهتر از NTFS پشتیبانی می‌کنند. اگرچه این فرمت به اندازه FAT32 محبوب و گسترده نیست.

تفاوت بین فرمتها

FAT32

در این مقاله، فرمت FAT32 به عنوان قدیمی‌ترین نوع شناخته می‌شود. این فرمت در گذشته‌ای نه چندان دور برای ویندوز۹۵ و به عنوان جایگزینی ارزنده‌ به جای فرمت FAT16 معرفی گردید. قدمت این فرمت سیستمی و استفاده از آن در ابزارهای امروزی دارای مزایا و معایبی است. زیرا اولا بسیار قدیمی بوده ثانیا به عنوان یک فرمت استاندارد شناخته می‌شود. فلش مموری هایی که شما خریداری می‌کنید اکثرا با این فرمت به شما تحویل داده می‌شوند. دلیل آن به خاطر قابلیت انطباق و ارتباط آن نه تنها با کامپیوترهای مدرن و امروزی بلکه اتصال سریع و راحت آن به کنسول‌های بازی و هر وسیله دارای پورت یو‌اس‌بی است. با این حال محدودیت‌های این فرمت به خاطر قدمت زیاد آن در همه حال همراهش هستند.

فایلهای منفرد و یکتا، نمی‌توانند در درایوهای با این فرمت، حجمی بیشتر از ۴ گیگ داشته باشند، این مقدار ماکزیمم حجم یک فایل در این نوع درایوهاست. پارتیشن‌های با فرمت  FAT32 باید حجمی کمتر از ۸ ترابایت داشته باشند، که این مورد کمتر از یک محدودیت می‌باشد ولی هنوز هم به عنوان یک محدودیت قابل توجه برای کسانی است که از یک هاردداریو مکانیکی دارای ظرفیت زیاد استفاده می‌کنند.

در حالیکه این نوع فایل سیستمی با فلش مموری‌ها و سایر درایوهای اکسترنال سازگار است، عمدتا ما نمیخواهیم از آن برای درایوهای داخلی کامپیوتر خود استفاده نماییم. این فرمت، فاقد مجوزها و سایر ویژگی‌های امنیتی است که در فایلهای سیستمی مدرن و امروزی توسط فرمت NTFS لحاظ شده‌اند.

سازگاری: قابلیت کارکرد با تمامی نسخه‌های ویندوز، مک، لینوکس، کنسول‌های بازی و عملا تطابق کامل با هر وسیله‌ای که دارای پورت یو‌اس‌بی است.

محدودیت: فایل‎های منفرد و تکی باید دارای ماکزیمم سایز ۴ گیگ بوده و همچنین سایز پارتیشن‌ها نیز حداکثر ۸ ترابایت، قابل پشتیبانی توسط این فرمت میباشد.

موارد ایده‌آل استفاده: استفاده از آن برروی درایوهای پرتابل، برای قابلیت سازگاری ماکزیمم با طیف وسیعی از دستگاهها، همچنین این موضوع را در نظر داشته باشید که هیچگاه نمی‌توانید فایلی با سایز ۴ گیگ و بیش از آن برروی این نوع فرمت داشته باشید.

تفاوت فرمت ها

NTFS

گونه جدیدتر از فایلهای سیستمی که برای ویندوز مناسب‌تر است. وقتی که شما سیستم‌عامل جدید نصب میکنید، ویندوز تمامی درایوهای شما را با فرمت NTFS بازنشانی مینماید. NTFS نیز دارای محدودیت سایز فایل و پارتیشن بوده که از نظر تئوری و محاسباتی بسیار رقم بزرگی هستند و شما هرگز به این مقدار نخواهید رسید. این فرمت برای اولین بار در نسخه‌های مصرف‌کننده ویندوز همراه با ویندوز xp رونمایی شد.

گذشته از این محدودیت‌ها، این فرمت با سایر ویژگی‌های مدرن و امروزی، همراه بوده و با آنها تطابق داده شده. NTFS از مجوزهای دسترسی فایل برای امنیت بیشتر استفاده می‌کند. از دیگر مزیت‌های آن می‌‌توان کمک به بازیابی سریع خطاها در زمان هنگ و قفل شدن کامپیوتر، گرفتن نسخه های پشتیبان به صورت مخفی و در پس‌زمینه ویندوز، قابلیت رمزگذاری، عدم محدودیت سهمیه‌بندی دیسکها و سایر ویژگی‌ها اشاره نمود. برخی از این ویژگی‌های نام برده شده برای درایوهای سیستم‌عامل بسیار حیاتی هستند، به خصوص ویژگی مجوزهای دسترسی فایل که یک اجازه‌نامه حیاتی برای حفظ امنیت محسوب می‍شود.

پارتیشن سیستمی ویندوز شما که برای نصب سیستم‌عامل مورد استفاده قرار می‌گیرد حتما باید با فرمت NTFS باشد. همچنین اگر پارتیشن دیگری در کنار پارتیشن سیستمی ویندوز خود تدارک دیده‌اید تا از آن برای نصب نرم‌افزار استفاده کنید، باید قبل از نصب نرم‌افزارها این درایو را نیز به فرمت NTFS تبدیل نمایید.

با این حال، NTFS با تمامی سیستم عاملها، همانند انطباق با ویندوز، سازگاری کامل ندارد. این فرمت با تمامی نسخه های ویندوز کنونی تا نسخه های پیشین آن یعنی ویندوز XP سازگار بوده اما دارای محدودیت‌هایی در انطباق با سیستم عاملهای دیگر است. به عنوان مثالی روشن، سیستم عامل “Mac OS X” فقط توانایی خواندن درایورهای با فرمت NTFS را داشته و نمی‌تواند برروی آنها چیزی را ثبت و درج نماید. برخی از نسخه های مختلف لینوکس، قابلیت نوشتن را بر روی درایوهای مبتنی بر این فرمت دارند، اما اکثر نسخه های آن، همانند سیستم عامل “مک” فقط از قابلیت خواندن فایلها برروی این فرمت پشتیبانی می‌نمایند. هیچ یک از کنسول های بازی پلی‌استیشن سونی از این فرمت پشتیبانی نمیکنند. حتی کنسول بازی ایکس‌باکس ۳۶۰ مایکروسافت نیز فقط قابلیت خواندن فایلها، روی درایو مبتنی بر فرمت NTFS را دارند. اکثر دستگاههای دیگر نیز با احتمال خیلی کمتر نسبت به نمونه های نام برده شده از این فرمت پشتیبانی می‌کنند.

سازگاری: قابلیت کارکرد با تمامی نسخه‌های ویندوز، اما به طور پیشفرض فقط قابلیت خواندن درایوهای مبتنی بر این فرمت در سیستم عامل “مک” و نسخه های متنوع از لینوکس وجود دارد. بقیه دستگاهها به جز ایکس‌باکس وان کمپانی مایکروسافت نیز به احتمال بسیار زیاد از این فرمت پشتیبانی نمی‌کنند.

محدودیت: هیچ محدودیت واقع‌بینانه‌ای در مورد سایز فایلهای یکتا و همجنین اندازه پارتیشن‌ها وجود ندارد.

موارد ایده‌آل استفاده: استفاده از آن برروی درایوهای سیستم‌عامل ویندوز و سایر درایوهای داخلی که همراه و هم‌عرض با ویندوز از آنها استفاده می‌شود.

تفاوت فرمت ها

exFAT

exFAT در سال ۲۰۰۶ میلادی معرفی گشت و توسط آپدیتهایی به نسخه‌های پیشین ویندوز یعنی ویندوز xp و ویستا اضافه گردید. این فرمت، گونه‌ای از فایلهای سیستمی بود که برای فلش‌مموری‌ها بهینه‌سازی شده بود. exFAT برای این طراحی شد که همانند فرمت FAT32 یک فایل سیستمی سبک و بدون مشخصه‌های اضافه و بیش از حد فرمت NTFS باشد و اینکه دارای محدودیت‌های فرمت FAT32 نیز نباشد.

همانند NTFS، فرمت exFAT نیز دارای محدودیت های حجم فایل یکتا و همچنین سایز پارتیشن بسیار وسیع است و از این لحاظ، محدودیت ملموسی برای ما ندارد، به این معنی که ما می‌توانیم فایلهای یک‌تکه با سایز بیشتر از ۴ گیگ را بر روی فلش‌مموری و کارت‌های حافظه پشتیبانی شده توسط این فرمت ذخیره سازیم. exFAT یک ارتقا جدی و اساسی برای فرمت FAT32 بوده و بهترین گزینه برای هاردهای اکسترنالی است که کاربر به یک فایل سیستمی سبک و بدون محدودیت‌های سایز فایل و پارتیشن FAT32 نیاز دارد. همچنین exFAT دارای سازگاری بسیار بیشتر نسبت به NTFS است. درحالیکه سیستم‌عامل ‘Mac OS X’ فقط قابلیت خواندن فایلها بر روی درایو مبتنی بر فرمت NTFS را دارد، این سیستم عامل، کاملا منطبق بر فرمت exFAT بوده و هردو قابلیت خواندن و نوشتن در آن فعال است. درایوهای دارای این فرمت می‌توانند با نصب اپلیکیشن‌های مناسب به راحتی در سیستم عامل لینوکس نیز مورد دسترس قرار گیرند.

درحالیکه exFAT با کامپیوترهای مک سازگار است  و همچنین با اکثر دستگاههایی که از فرمت NTFS پشتیبانی نمیکنند همانند دوربینهای دیجیتال نیز سازگار است اما هنوز نیز برخی از دستگاهها رو پشتیبانی نمی‌کند. به عنوان نمونه “ایکس‌باکس ۳۶۰” مایکروسافت با این فرمت سازگار نیست اما “ایکس‌باکس وان” از exFAT پشتیبانی می‌کند. پلی‌استیشن ۳ از این فرمت پشتیبانی نکرده اما طبق گزارش‌های به عمل آمده پلی‌استیشن ۴ قابلیت پشتیبانی از درایوهای با این فرمت را دارند. انواع دستگاههای قدیمی ممکن است فقط از فرمت FAT32 به جای exFAT پشتیبانی کنند.

سازگاری: قابلیت کارکرد با تمامی نسخه‌های ویندوز و همچنین ورژن‌های جدید سیستم‌عامل Mac OS X، اما برای پشتیبانی از لینوکس نیاز به نرم‌افزارهای جانبی دارد. اکثر دستگاهها از این فرمت نسبت به NTFS بیشتر پشتیبانی میکنند اما منحصرا برخی از نمونه‌های قدیمی آن صرفا فقط از فرمت FAT32 پشتیبانی خواهند کرد.

محدودیت: به طور واقع‌بینانه هیچ گونه محدودیتی از لحاظ سایز فایلها و حجم پارتیشن‌ها ندارد.

موارد ایده‌آل استفاده: استفاده از آن برروی درایوهای پرتابل و فلش‌مموری ها مخصوصا زمانی که به ذخیره فایلهای منفرد با حجم بیش از ۴ گیگ نیازمند هستید. با فرض اینکه تمامی دستگاههای شما از درایو با این فرمت پشتیبانی میکنند عقلانی تر است که همه آنها را به فرمت exFAT بیاورید به جای آنکه از FAT32 که دارای محدودیت است استفاده نمایید.

فلش مموری و فرمت آن


فرمت NTFS برای درایوهای اینترنال و داخلی بسیار مناسب است، درحالیکه فرمت exFAT برای فلش مموری‌ها بسیار قابل قبول بوده. با این حال شما بعضی اوقات نیاز دارید که درایوهای خارجی یا اکسترنال را به فرمت FAT32 ببرید اگر نوع exFAT، دستگاهی شما نیاز به آن دارید را پشتیبانی نکند.


منبع: howtogeek